“Heroes”

Denne artikkelen handlar om albumet. For songen, sjå “Heroes” av David Bowie.

“Heroes” Studioalbum av David Bowie
Språk	engelsk
Utgjeve	14. oktober 1977
Innspelt	Juli–august 1977
Studio	Hansa (Vest-Berlin)
Sjanger	Kunstrock eksperimentell rock elektronisk ambient
Lengd	40:19
Selskap	RCA
Produsent	David Bowie Tony Visconti
David Bowie-kronologi
Low (1977)	“Heroes”	David Bowie Narrates Prokofiev's Peter and the Wolf (1978)
Singlar frå “Heroes”
«“Heroes”» / «V-2 Schneider» Utgjeve: 23. september 1977 «Beauty and the Beast» / «Sense of Doubt» Utgjeve: 6. januar 1978

“Heroes” er det 12. studioalbumet til den engelske musikaren David Bowie, utgjeve 14. oktober 1977 på RCA Records. Etter han gav ut Low tidlegare på året, turnerte Bowie som klaverspelar for venen og songaren Iggy Pop. Då turneen var over, spelte dei inn det andre soloalbumet til Pop, Lust for Life i Hansa Tonstudio i Vest-Berlin før Bowie i lag med samarbeidspartnaren Brian Eno og produsenten Tony Visconti gjekk inn i same studioet for å spele inn “Heroes”. Det var det andre albumet i Berlintrilogien hans, etter Low og før Lodger (1979). Av dei tre albuma er dette det einaste som berre vart spelt inn i Berlin. Fleire av dei same musikarane frå Low vart med på denne innspelinga òg, i tillegg til King Crimson-gitaristen Robert Fripp.

Albumet vart spelt inn sporadisk i juli og august 1977. Dei fleste songane vart komponerte der og då i studioet, og tekstane vart ikkje skrivne før Bowie stod føre mikrofonen. Sjølve musikken er basert på kunstrock og eksperimentell rock, og byggjer på den elektroniske og ambiente stilen frå føregangaren, sjølv om tonen, atmosfæren og lidenskapen er meir positiv. Albumet følgjer òg den same strukturen som føregangaren, der side ein består av meir vanlege spor, medan side to hovudsakleg er instrumentalar.

Omslagsbiletet var i likskap med Iggy Pop sitt The Idiot, eit nikk til måleriet Roquairol av den tyske kunstnaren Erich Heckel. Då det kom ut selde “Heroes” godt og nådde tredjeplassen på UK Albums Chart og 35. plassen på den amerikanske Billboard 200. Det var det best likte albumet i Berlintrilogien då det kom ut, og NME og Melody Maker kåra det til årets album. Bowie marknadsførte albumet mykje og deltok på fleire fjernsynsprogram og intervju. Han marknadsførte både Low og “Heroes” med verdsturneen Isolar II gjennom 1978. Konsertopptak frå turneen er komen ut på Stage (1978) og Welcome to the Blackout (2018).

I seinare år har “Heroes” framleis fått gode meldingar, og mange hyllar korleis Bowie voks som artist og bidraga til Fripp. Sjølv om kritikarane har ein tendens til å sjå på Low som eit meir banebrytande album, vert “Heroes” rekna blant dei beste albuma og det mest innverknadsrike arbeidet til Bowie. Tittelsporet gjorde det i starten ikkje så godt som singel, men er blitt ein av dei mest kjende og respekterte songane til Bowie. Ein endra og tildekt versjon av plateomslaget vart sidan nytta som plateomslag på albumet The Next Day i 2013. Albumet er gjeve ut på ny fleire gonger og vart ommastra i 2017 som ein del av plateboksen A New Career in a New Town (1977–1982).

Bakgrunn

I andre halvdel av 1976 flytta David Bowie til Sveits med kona Angela for å kome seg bort frå dopkulturen i Los Angeles. Han drog så til Château d'Hérouville i Hérouville i Frankrike med venen og songaren Iggy Pop, der dei to spelte inn det første studioalbumet hans, The Idiot sommaren 1976. Etter å ha møtt musikaren Brian Eno same året, byrja Bowie, produsenten Tony Visconti og Eno arbeidet på Low, som var den første plata i det som kom til å bli kjend som Berlintrilogien. Innspelinga for Low tok til i september 1976 og heldt fram ut november, og enda opp i Hansa Studios i Vest-Berlin, etter at Bowie og Pop flytta der.

RCA Records utsette utgjevinga av Low i tre månadar, fordi dei frykta dårlege salstal. Då det omsider kom ut i januar 1977 vart det ikkje marknadsført i særleg grad av verken RCA eller BOwie sjølv, som meinte det var hans «minst kommersielle» album til då, og Bowie valde i staden å turnere med Pop som klaverspelar. Turneen marknadsførte The Idiot, og varte frå mars til april 1977. Då turneen var over, drog Bowie og Pop attende til Hansa Tonstudio 2, der dei spelte inn det neste soloalbumet til Pop, Lust for Life i løpet av to og ei halv veke, frå mai til juni 1977. Då Lust for Life var ferdig, var Bowie klar til å byrje arbeidet på sitt neste album. I midten av juni reiste han til Paris for å gjere den første marknadsføringsjobben sin på over eit år. Han filma ein musikkvideo for Low-singelen «Be My Wife», og filma så to intervju med franske journalistar ei veke seinare. Etter dette kontakta Bowie Eno for å diskutere det neste samarbeidet deira. Dei to brukte eit par veker på å kome opp med konsept og idear for det nye albumet, før dei fekk med seg Visconti, som var oppteken med andre oppgåver.

Innspeling

Bowie, Visconti og Eno møttest i Hansa Studio 2 i Vest-Berlin. Sjølv om albumet var den andre plata i Berlintrilogien, er dette det einaste som vart fullstendig spelt inn i Berlin. Studioet var ein tidlegare konserthall omgjort til eit platestudio, og hadde vore nytta av Gestapo-offiserar under andre verdskrigen som ballsal. Studioet låg kring 500 meter frå Berlinmuren, og Bowie kalla det «the hall by the wall». Visconti fortalte korleis plasseringa av studioet påverka den kreative prosessen: «Kvar ettermiddag sat eg ved ein pult og såg tre russiske vakter som såg på oss med kikkertar, med maskingevær på skuldra, og piggtråd, og eg visste at det var miner lagt i muren, og den atmosfæren var så provoserande og så stimulerande og så skremmande at bandet spelte med så mykje energi». Gitaristen Carlos Alomar sa til biografen David Buckley: «Desse tinga [tyskarar, nazistar, muren, undertrykking] heng i lufta, og når ting vert mørkare fysisk, tenker du òg på mørkare tema. Berlin var ein heller mørk, industriell stad å arbeide.» Trass i den mørke atmosfæren, syntest Visconti det var ei særskild spanande tid å skape albumet på og sa «Det var ein av dei siste store eventyra mine å lage dei albuma.»

Gitaristen Robert Fripp (avbilda 2007) hadde stor innverknad på songane på “Heroes”.

Det meste av albumet vart spelt inn med dei same musikarane som spelte på Low, med Alomar, George Murray og Dennis Davis som kjernen i bandet. Bowie spelte piano og hadde fått langt meir erfaring på instrumentet i perioden då han spelte med Pop. Ny i besetninga var gitaristen Robert Fripp, tidlegare i bandet King Crimson, som vart henta inn etter forslag frå Eno. Gitaristen hugsa: «Eg fekk ein telefon [frå Brian Eno] då eg budde i New York i juli 1977. Han sa at han og David spelte inn musikk i Berlin og sette meg over. David sa, 'Skulle du vere interessert i å spele noko hårete rock and roll-gitar?' Eg sa, 'Vel, eg har eigentleg ikkje spelt på tre år - men om du er klar til å ta sjansen, så skal eg ta sjansen òg.' Kort tid etter kom ein førsteklasses billett på Lufthansa.» Då han kom i studio sette Fripp seg ned og spelte inn sologitaren for spor han aldri hadde høyrt før. Han fekk òg få råd frå Bowie, som enno ikkje hadde skrive tekstar eller melodiar. Fripp spelte alle gitarpartane sine i løpet av tre dagar. Spelinga til Fripp fekk mykje ros frå Visconti og Eno, som var imponert over korleis Fripp kunne spele for songar han ikkje hadde høyrt før med slik «virtuositet». I følgje biografen Nicholas Pegg, var ikkje Fripp førstevalet til Bowie. Michael Rother frå det tyske bandet Neu! hadde først blitt spurt om å bidra, men kort tid før innspelinga byrja, vart han kontakta av ein ukjend person og informerte at Bowie hadde ombestemt seg, men seinare intervju med Bowie indikerer at dette ikkje hadde skjedd.

Då Visconti hadde produsert andre Bowie-plater, fann han ut at nye idear kom flytande heile tida, og på grunn av dette vart nokre av dei stundom gløymde. For å unngå dette let han eit to-spors lydband gå heile tida. Murray sa: «Tony hadde innsikt til å sjå kva som skjedde på øvingane, så han berre slo på lydbandet og let det gå.» Visconti sjølv sa seinare: «Det vart nyttig mange gonger...fordi me gjekk oss vill. Me byrja med ein idé og gjekk så i feil retning, og etter ein time kunne me sei 'Korleis starta dette igjen?'» Under innspelinga for Low vart Visconti frustrert over at det ikkje var nok folk som arbeidde i studioet i Château d'Hérouville. I hadde han derimot ein fast lydteknikar som assistent, Eduard Meyer, som Visconti hugsa var viktig for å halde på den positive stemninga. På same måte var stemninga under “Heroes” lysare og meir opitimistisk enn innspelingane for Low. Særskild Bowie hadde betre helse. Han og Visconti reiste ofte rundt i Berlin og møtte slik Antonia Maass, ein lokal jazzsongar, som kom til å syngje korvokal på “Heroes”.

I følgje biografen Thomas Jerome Seabrook byrja innspelingsprosessen for “Heroes” i eit særs raskt tempo, og følgde den same prosessen som for Low, der grunnspora for side ein vart gjort ferdig på berre to dagar. På same måte som på Low, køyrde Visconti trommene til Davis gjennom hans Eventide H910 Harmonizer, og gav det Seabrook kalla ein «særeigen, høgteknologisk glans». Davis la òg til conga trommer og pauker for å utnytte det store studiorommet. Visconti gav Davis mykje ros og kalla han «ein av dei beste trommeslagarane eg nokon gong har arbeidd med,» og kalla i tillegg Alomar og Murray «fantastiske musikarar...du kunne berre kaste eit par akkordar til dei og dei sprang av garde med det.» I eit intervju med NME seinare på året, sa Eno at den første fasen av innspelinga vart «gjort på ein særs avslappande måte.» Bowie gav «særs korte instruksjonar», så byrja bandet å spele. Eno var først nølande, men fann prosessen overraskande effektiv, og dei fleste spora vart gjort på eitt forsøk. Eno sa «Med gjorde opptak nummer to, men dei var ikkje like bra.» Totalt sett hadde Eno ei mykje større rolle på “Heroes” enn han hadde hatt for Low, og var medlåtskrivar på fire av ti songar, noko Seabrook kalla eit «sannare» samaberid. Eno sjølv sa «Me arbeidde begge på alle stykka heile tida.» Eno fungerte som «assisterande direktør» for Bowie, og gav tilbakemeldingar til musikarane og føreslo nye - og uvanlege - måtar å tilnærma seg spora på. Ein av desse måtane var å nytte Oblique Strategies-korta som Eno hadde laga. I følgje O'Leary var desse korta «dels-spåkaker, dels-sjansekort frå Monopol», meint å skape kreative idear. Sjølv om desse korta vart mykje nytta under Lodger innspelingane, nytta Eno og Bowie dei berre på “Heroes” då dei skapte instrumentalane, inkludert på «V-2 Schneider», «Sense of Doubt» og «Moss Garden».

Etter dei første innspelingane i juli, vart innspelingane for “Heroes” meir sporadisk, med ekstra lydspor, vokal og miksing som varte fram til august. Som føregangaren, vart ikkje teksten skriven eller spelt inn før alle utanom Bowie og Visconti hadde reist der frå. Seabrook skildra dette stadiet av innspelinga som «sporadiske inspirasjonsutbrot innimellom lengre periodar med ettertanke.» Då Bowie laga The Idiot og Lust for Life med Iggy Pop, vart han fascinert over korleis Pop kunne improvisere tekstar medan han stod føre mikrofonen. For “Heroes” valde han å gjere det same. Visconti sa seinare: «Han hadde aldri peiling om kva han skulle syngje før han han omtrent gjekk fram til mikrofonen.» Bowie gjorde som regel ferdig vokalen på berre eitt eller to forsøk. Visconti song korvokal på same vis. Dei endelege miksane vart gjort i Mountain Studios i Montreux i Sveits, eit studio Bowie kom til å nytte mykje frametter. Ein lydteknikar ved Mountain, Dave Richards, vart òg ein av dei faste samarbeidspartnarane hans. Assistenten til Richards var Eugene Chaplin, sonen til stumfilmstjerna Charlie Chaplin.

Musikk og tekst

Som den andre plata i Berlintrilogien, fortsette “Heroes” musikken frå føregangaren Low. Consequence of Sound skildra songane som kunstrock og eksperimentell rock, men fortsette òg arbeidet til Bowie innan elektronisk og ambient musikk. Som føregangaren la songane på “Heroes” vekt på tone og atmosfære heller enn gitarbasert rock. Songane er blitt skildra som meir positive både i tone og atmosfære enn songane på Low. Visconti skildra albumet som «ei særs positiv utgåve av Low.» Biografen Paul Trynka skreiv at plata framkallar «både fortida og framtida.» Det følgjer òg same strukturen som føregangaren, med ei side med meir konvensjonelle spor, og side to med hovudsakleg instrumentalar.

Forfattaren Peter Doggett skreiv at der tekstane på Low var av sjølvbiografisk art, var tekstane på «Heroes» «vridde og ofte medvitne unnavikande», og vart sungne med «forbausande» mykje lidenskap. Visconti hugsa at tekstane vart komen på der og då, og Bowie improviserte stundom heile songar, og song «for fulle lunger». Songar som vart sungen på denne måten var «Joe the Lion», ein hyllest til den amerikanske kunstnaren Chris Burden, som var kjend for sine merkelege kunststunt, og «Blackout», med referansar som straumbrotet i New York City i 1977. Som den andre sida på Low, dominerer bilete av Berlinmuren “Heroes” òg: eit kyss mellom Visconti og Maass ved foten av muren inspirerte teksten for tittelsporet. Vokalen til Bowie på «"Heroes"» går frå roleg og leiken til nesten skrikande, ein stil han kalla «Bowie histrionics». Musikalsk dominerer gitarfeedbacken til Fripp heile songen, medan bassen pulserer og synthesizeren til Eno glir inn i bakgrunnen. Bowie forklarte at songen handlar om «å møte røyndomen og stå opp for denne» og finne glede i livet. Buckley trekte særskild fram teksten «We can be heroes, just for one day» som «ei erkjenning om at framtida ikkje høyrde til han lenger, men til alle».

«Sons of the Silent Age» var den einaste songen som var skriven før innspelinga byrja og var opphavleg tenkt som tittelsporet på albumet. Teksten er inspirert av verka til Jacques Brel og følgjer fleire karakterar som i følgje O'Leary er «dels homo superior/dels-Bewlay Brothers». Musikalsk er songen merka av biografane som forskjellig frå resten av songane på albumet, ved at dei aktuelle emna gjenspelgar ideal frå førre tiår framfør samtida, medan O'Leary samanlika stilen som meir lik Hunky Dory (1971) enn resten av albumet. Biografen reknar òg avslutningssporet, «The Secret Life of Arabia», som ein forløpar til det Bowie kom til å utforske på Lodger.

Instrumentalane er av Buckely skildra som mørke og dystre. «Sense of Doubt» set eit repeterande fire notar langt pianomotiv mot synthesizerar som målar eit bilete av eit nakent landskap. Bowie speler det japanske instrumentet koto på «Moss Garden» som, i lag med synthane, skapar ein lyd som liknar eit fly som fyk over; Bowie la vidare vekt på fascinasjonen hans for Japan med å sei at han er «under Japanese influence» på «Blackout». Sporet glir inn i «Neuköln», som er kalla opp etter ein bydel i Berlin med same namn. Sporet nytta lyd til å fange kjensla av elendigheita og desperasjonen som tyrkiske immigrantar som budde der kjende på.

Det meste av Low var inspirert av krautrock-band som Tangerine Dream, Kraftwerk og Neu! Tidlegare i 1977 nemnde Kraftwerk både Bowie og Iggy Pop på tittelsporet til Trans-Europe Express, som var Kraftwerk sitt svar til tittelsporet på Station to Station. Sjølv om påverknaden frå Kraftwerk og Harmonia er mindre markant på “Heroes” til fordel for Edgar Froese. Bowie hylla likevel Neu! ved å kalle opp albumet etter sporet «Hero» frå albumet deira Neu! '75, medan «V-2 Schneider» er inspirert av og kalla opp etter Kraftwerk-medlemmet Florian Schneider. Mange britiske lyttarar rekna med at «V-2» var ein referanse til rakettypen nytta av tyskarane under andre verdskrigen. «V-2 Schneider» er òg kjend for ein off-beat saksofonpart spelt av Bowie, som byrja opptaket på feil taktslag, men han fann ut han likte det betre og heldt det slik til slutt.

Plateomslag og utgjeving

Fotografiet på omslaget vart teken av den japanske fotografen Masayoshi Sukita. Som omslaget på Iggy Pop-albumet The Idiot, er omslaget inspirert av den tyske kunstnaren Erich Heckel sine måleri Roquairol og Young Man. Pegg skildra poseringa til Bowie som «ein villauga Bowie låst i ei stiv posering med ein seriekomisk uro og ei løfta handflate som om han berre mimetisk har løftet den siste kunstige maska frå andletet sitt.» I eit intervju med Charles Shaar Murray frå NME sa Bowie at hermeteikna i tittelen «indikerer ein ironisk dimensjon kring ordet 'heroes' eller om heile konseptet kring heroisme». Visconti sa seinare at albumet var «heroisk» i at det var ei særs positiv tid i livet til Bowie og under skapinga av albumet. Alle kjende seg som heltar. Bowie sa om tittelen: «Eg tenkte eg skulle velje den einsate forteljande songen som tittel,» og sa han kunne ha kalla det The Sons of Silent Ages.

Tittelsporet vart valt ut som første singel og kom ut 23. september 1977, i lag med «V-2 Schneider» som B-side og katalognummeret RCA PB 1121. Han kom ut i ei forkorta utgåve i håp om at han skulle få meir radiospeling, men Buckley meinte at denne redigeringa førte til at songen mista noko av den «dramatiske appellen». Det vart laga ein musikkvideo, filma i Paris og regissert av Nick Ferguson, som syner Bowie i den same jakka som på plateomslaget mot ein bakgrunn av kvitt lys. For den tyske og franske utgåva av singelen, kalla høvesvis «"Helden"» og «"Héros"», song Bowie inn vokalen på ny på begge språk, med teksten omsett av Antonia Maass for den tyske utgåva. Trass i at songen seinare fekk universell ros, selde han heller dårleg og nådde 24. plassen på UK Singles Chart og gjekk ikkje inn på singellista i USA. Pegg og Chris O'Leary skreiv at det var ikkje før Bowie framførte songen på Live Aid i 1985 at songen vart rekna som ein klassikar. Bowie sa seinare i 2003: «Det er eit rart fenomen som skjer med songane mine i USA. Mange av publikumsfavorittane var aldri hittar, og "Heroes" toppar dei alle.»

“Heroes” kom ut 14. oktober 1977 på RCA Records, med katalognummeret RCA PL 12522. Utgjevinga kom fire månader etter debutalbumet til The Clash og to veker før Sex Pistols sitt Never Mind the Bollocks, to viktige plater innan punkrock. Buckley skreiv at Bowie-albumet Diamond Dogs frå 1974 påverka både punk og Bowie sjølv når det kom til både musikk og mote. RCA marknadsførte albumet med slagordet «There's Old Wave. There's New Wave. And there's David Bowie ...» Trynka likte slagordet og kalla det «ei meisterleg posisjonering som gjorde at David kunne halde seg unna punkrørsla, som i likskap med glam før seg, kom til å bli ein parodi av seg sjølv.» I motsetnad til Low, marknadsførte Bowie sjølv albumet i stor grad, gjorde talrike intervju og spelte på forskjellige fjernsynsprogram, som Marc, Bing Crosby's Merrie Olde Christmas (der han song «Peace on Earth/Little Drummer Boy» med Crosby) og Top of the Pops (der han framførte tittelsporet). Bowie forklarte den omfattande marknadsføringa på den tida:

«Eg marknadsførte ikkje Low i det heile og somme folk trudde at eg ikkje la hjartet mitt i det. Denne gongen ønskte eg å gjere alt for å pushe det nye albumet. Eg trur på dei to siste albuma, ser du, meir enn noko anna eg har gjort før. Eg meiner, eg ser attende på mykje av den tidlegare musikken min, og sjølv om det er mykje der eg set pris på, er det faktisk ikkje så mykje eg likar. Det er mykje meir hjarte og kjensle i Low og særskild i det nye albumet.»

Albumet vart ein kommersiell suksess i Storbritannia og nådde tredjeplassen på UK Albums Chart og vart verande på lista i 33 veker. Det gjorde det ikkje like bra i USA, der det nådde 35. plassen på Billboard 200, og låg 19 veker inne på lista. Doggett skriv at albumet enda ei rekkje på åtte topp 20-album i USA, og vart det verstseljande albumet der sidan Hunky Dory i 1971. RCA gav ut «Beauty and the Beast» som den andre singelen den 6. januar 1978, med «Sense of Doubt» som B-side og katalognummer RCA 1190. Han vart ein mindre suksess i Storbritannia og nådde 39. plassen på UK Singles Chart, og låg på lista i tre veker. NME-redaktørane Roy Carr og Charles Shaar Murray skreiv at «den skremmande, truande preget ... openbert sett av mange av dei forbigåande singelkjøparane tiltrekt av den rusande romantikken til den forrige singelen». Singelen kom ut i USA og Spania på ein 12" promo og i ein fem minuttar lang form, som ikkje gjekk inn på listene, trass i «Fame» på B-sida.

Mottaking

Meldingar
Karakter
Kjelde	Karakter
AllMusic
Blender
Chicago Tribune
Christgau's Record Guide	B+
Encyclopedia of Popular Music